Hotel położony na bardzo dużym terenie. Żeby dostać się z pokoju do recepcji albo na plażę traci się dużo czasu. Choć trzeba przyznać, że personel stara się sprawnie zorganizować przejazd. Piękne palmy,kwiaty, roślinność. Restauracje na powietrzu z widokiem na ocean. Basen z widokiem na ocean. Pokój z widokiem na ocean. W garderobie z sufitu leciała wodą a w łazience nie zamykały się drzwi. Sypialnia OK. Nie można nosić karty do otwierania pokoju z telefonem bo przestaje działać. Mała uwaga dla Warszawy: doba hotelowa kończy się o godz 12.00 a zbiórka do wyjazdu na lotnisko 19.15 - jest możliwość przedłużenia doby hotelowej za jedyne 150 USD.

Są hotele, które po powrocie wspomina się jako ładne miejsca. Meliá Zanzibar została ze mną jako miejsce, za którym naprawdę tęsknię. Dotarliśmy późnym wieczorem po bardzo długiej podróży. Już przejazd przez strzeżoną bramę, oświetlone palmy i pierwsze wejście do recepcji sprawiły, że pomyślałam: „tu jest chyba naprawdę luksusowo”. Zanim zdążyliśmy się rozejrzeć, ktoś zajął się naszym bagażem, dostaliśmy zimne ręczniki i napoje, a później wraz z walizkami zostaliśmy odwiezieni do pokoju. Prawdziwy efekt „wow” przyszedł jednak następnego ranka. Wyszłam na taras, poczułam ciepłe słońce, zobaczyłam palmy, a między nimi błękit oceanu i pomyślałam, że właśnie spełniło się jedno z moich największych marzeń. W końcu byłam na Zanzibarze - były palmy, miały być drinki, a przystojny mężczyzna już był obok. :) Pokój na pierwszym piętrze był ogromny, klimatyzowany, bardzo czysty i dawał nam dużo prywatności. Wielkie łóżko z moskitierą, przestronna łazienka z dużą wanną i prysznicami, dużo miejsca na rzeczy, sejf oraz taras sprawiały, że przez dwa tygodnie naprawdę czuliśmy się tam jak u siebie. Sprzątanie odbywało się nawet dwa razy dziennie. Rano pokój był doprowadzany do takiego porządku, że pościel wyglądała niemal jak wyprasowana już na łóżku, uzupełniano wodę i napoje oraz wymieniano ręczniki. Wieczorem przygotowywano moskitierę i zabezpieczano pokój przed komarami. Co ważne, personel był przy tym bardzo dyskretny - jeśli akurat byliśmy w pokoju, pracownik po prostu pytał, czy może wrócić później. Jedzenie było kolejnym powodem, dla którego można szybko zapomnieć o powrocie do domu. Duży wybór świeżych owoców, pieczywa, deserów, makaronów przygotowywanych na miejscu, owoców morza i dań na ciepło sprawiał, że codziennie można było znaleźć coś innego. Szczególnie zapamiętałam stek w Gabi Beach - na co dzień praktycznie nie jem mięsa, a tam nie mogłam przestać go jeść. Do tego świetny deser czekoladowy, kalmary i makaron z owocami morza w Jetty oraz sama możliwość kolacji nad wodą. Restauracje różniły się charakterem, więc nawet po dwóch tygodniach jedzenie nie stało się monotonne. Największym luksusem Meliá nie okazał się jednak pokój, basen ani jedzenie, tylko ludzie. Podczas pobytu wzięliśmy ślub poza hotelem. Kiedy w dniu ślubu wróciliśmy do Meliá, a ja pojawiłam się w restauracji TAMU jeszcze w sukni ślubnej, pracownicy spontanicznie wyszli do nas, śpiewali i przygotowali dla nas małą celebrację z deserem. Nie spodziewaliśmy się tego i właśnie dlatego ten moment tak mocno zapadł nam w pamięć. Na tym hotelowe niespodzianki się nie skończyły. Innym razem czekała na nas specjalnie przygotowana kolacja przy Gabi Beach - pięknie udekorowany płatkami stół, kelner tylko dla nas, świetne jedzenie, piękny widok i muzyka na żywo. Był to prezent od hotelu i jeden z tych wieczorów, które pamięta się długo po powrocie. A kiedy wydawało nam się, że Meliá już niczym nas nie zaskoczy, praktycznie pod koniec dwutygodniowego pobytu wróciliśmy do pokoju i zobaczyliśmy łóżko udekorowane płatkami, sercami i napisem „HAPPY HONEYMOON”. Czekał na nas również szampan. Te sytuacje wydarzyły się w różnych dniach i chyba właśnie dlatego zrobiły na mnie jeszcze większe wrażenie. Nie był to jeden przygotowany „pakiet atrakcji”. Co jakiś czas hotel po prostu sprawiał, że ponownie czuliśmy się wyjątkowo. Przy tylu gościach ktoś zauważył po prostu nas. I chyba tak najlepiej opisałabym obsługę przez całe dwa tygodnie. „Jambo”, „Asante sana”, uśmiech i rozmowa nie sprawiały wrażenia wyuczonej hotelowej uprzejmości. Pracownicy pytali o Polskę, opowiadali o Zanzibarze i żartowali. Jeden z kierowców meleksa spontanicznie śpiewał podczas przejazdu. Przy basenie od razu pojawiały się ręczniki, pytano nas o napoje, czasem przynoszono owoce, a w restauracji ktoś zauważał pustą szklankę, zanim sami zdążyliśmy o niej pomyśleć. Sam teren hotelu jest rozległy, zielony i pełen życia. Widzieliśmy małe małpki, żółwie, gekony, żaby, a nawet osiołka. Ogromną zaletą była dla mnie przestrzeń. Przy ulubionym basenie z widokiem na ocean zdarzało mi się być praktycznie sama - czasem były tam jeszcze jedna czy dwie osoby. Można było naprawdę odpocząć, a nie walczyć o kawałek miejsca przy basenie. Plaża Gabi zachwyciła mnie białym piaskiem i ciepłą wodą. Nawet odpływy, które dla części osób mogą być wadą, dla mnie stały się dodatkową atrakcją. Można było spacerować po odsłoniętym dnie i obserwować kraby, rozgwiazdy, jeżowce, gąbki i piękne muszle. Właśnie tam można było poczuć, że ocean nie jest tylko widokiem z wakacyjnego katalogu, ale żyjącym ekosystemem. Czy wszystko było idealne? Nie. Kilka razy karta do pokoju przestała działać, na meleksa czasami trzeba było poczekać kilka minut, zdarzały się krótkie przerwy w dostawie prądu, a na ciepłą wodę czasem trzeba było chwilę poczekać. Najbardziej zapamiętałam jednak sposób rozwiązywania tych problemów. Kiedy karta nie działała, nie kazano nam przemierzać całego resortu - po jej ponownym aktywowaniu pracownik potrafił przynieść ją tam, gdzie akurat byliśmy. Awaryjne zasilanie szybko przywracało prąd. Drobne niedogodności pozostawały więc tylko drobnymi niedogodnościami. Kiedy myślę dziś o Meliá Zanzibar, nie widzę tylko pięciogwiazdkowego hotelu. Widzę pierwszy poranek między palmami, prawie pusty basen nad oceanem, huśtawkę z widokiem na wodę, ciepłe wieczory spędzane z mężem na tarasie i ludzi, którzy bez żadnego obowiązku postanowili świętować razem z nami jeden z najważniejszych dni naszego życia. Po dwóch tygodniach nie miałam poczucia „czas wracać”. Miałam poczucie, że chciałabym zostać jeszcze trochę. I chyba właśnie to jest najlepszą recenzją hotelu, jaką mogę mu wystawić.

Hotel, sam w sobie to magiczne doświadczenie. Od samego przyjazdu urzeka rajski klimat oraz serdeczność personelu. Niezapomniane widoki na ocean, z pokoju, z basenu, pomostu; do tego - niekończącą się ilość dróżek pomiędzy pięknymi palmami, czy tez inną roślinnością. Idealne miejsce do spacerowania, odpoczynku oraz biegania. Dla zmęczonych temperaturą - możliwość dowozu z praktycznie każdego miejsca kompleksu. Bardzo dobrze działające wifi oraz klimatyzacja pokojowa. Na każdym rogu obsługa dbająca o bezpieczeństwo i komfort odpoczywających. Restauracje, prywatna plaża, darmowe ręczniki i leżaki - wszystko to, czego potrzeba do prawdziwego odpoczynku. Warto nadmienić, że hotel jest położony w dobrej lokalizacji i możn traktować go jak bazę wypadowa w inne rejony wyspy. Nie wszyscy wiedzą, ale w restauracji Gabi Beach można zamówić z 1 dniowym wyprzedzeniem wodę kokosową, podawaną w świeżym kokosie - zdecydowanie polecamy! Podczas naszego pobytu trwało kilka remontów, ale w zasadzie nieodczuwalnych.

Hotel wymaga odświeżenia /garden rooms/ i na pewno nie zasługuje na 5 gwiazdek. 4 to w sam raz . Przestronny , pościel i ręczniki wymieniane regularnie . W lodowce zapas napojów. Piękny widok na ocean z balkonu.

Meliá Zanzibar – miejsce, w którym „hakuna matata” przestaje być tylko powiedzeniem Są hotele, które po powrocie pamięta się głównie ze zdjęć. I są takie miejsca, za którymi zaczyna się tęsknić jeszcze przed wymeldowaniem. Dla nas Meliá Zanzibar zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Już od pierwszych chwil mieliśmy poczucie, że trafiliśmy do miejsca wyjątkowego. Ogromny, pięknie utrzymany teren pełen tropikalnej roślinności, palmy, zapach oceanu i wszechobecne „Jambo!” sprawiają, że bardzo szybko można zapomnieć o codzienności. Resort jest rozległy, ale właśnie to jest jego ogromnym atutem. Nie ma poczucia tłoku, można znaleźć spokojne miejsce tylko dla siebie, a przejazdy hotelowymi buggy pośród egzotycznej zieleni szybko stają się częścią wakacyjnego klimatu. Szczególne miejsce w naszych wspomnieniach zajmuje Gabi Beach. Biały piasek, palmy i Ocean Indyjski zmieniający swoje oblicze wraz z przypływami i odpływami tworzą krajobraz, na który można patrzeć bez końca. Zanzibar przypomina tutaj, że nie wszystko musi odbywać się według zegarka. Czas wyznacza ocean, a człowiek bardzo szybko uczy się zwalniać. Wieczorami zupełnie inne oblicze hotelu odkrywa Jetty. Wyjście pomostem w stronę oceanu, szum fal i bezkres wody sprawiają, że zwykły wieczorny drink potrafi zamienić się w jedno z tych małych wakacyjnych wspomnień, które zostają na długo. Na ogromne uznanie zasługuje również kuchnia. Różnorodność restauracji pozwala każdego dnia odkrywać coś nowego, a możliwość zjedzenia posiłku przy plaży czy niemal nad samym oceanem sprawia, że liczy się nie tylko to, co znajduje się na talerzu, ale cała atmosfera chwili. Pokoje były przestronne i komfortowe, teren hotelu niezwykle zadbany, a całość pozwalała naprawdę odpocząć. Jednak największym skarbem Meliá Zanzibar nie jest plaża, ogród ani nawet widok na Ocean Indyjski. Są nim ludzie. Uśmiechnięci, serdeczni i życzliwi pracownicy sprawiają, że od pierwszego dnia człowiek czuje się tutaj mile widziany. Krótkie rozmowy, uśmiechy, „Jambo” wypowiadane przy każdym spotkaniu i naturalna chęć pomocy tworzą atmosferę, której nie da się zaprojektować ani wpisać do katalogu biura podróży. Wyjeżdżając z Meliá Zanzibar, zabiera się więc ze sobą coś więcej niż zdjęcia turkusowego oceanu i palm. Zabiera się wspomnienie spokoju, serdeczności i tego niezwykłego uczucia, że przez kilka dni naprawdę nie trzeba było się nigdzie spieszyć. Czy wrócilibyśmy do Meliá Zanzibar? Bez chwili zastanowienia. Bo Zanzibar zachwyca widokami, ale Meliá sprawiła, że mogliśmy go naprawdę poczuć. Polecieliśmy tam na wakacje. Wróciliśmy z kawałkiem Zanzibaru w głowie i jednym problemem – teraz inne hotele będą miały bardzo wysoko zawieszoną poprzeczkę. 🌴

Polecam hotel Melia pod każdym względem, piękne położenie, rozległy teren pełen egzotycznej zieleni, zakwaterowanie w duzym pokoju z ogromnym pokojem kapielowym . Codziennie sprzątane pokoje, wieczorem specjalna obsługa ścielenia łózka i spryskiwania przeciw komarom , których nie zauwazyłam. Kuchnia wyjatkowa, świeże ryby, owoce morza - polecam restauracje Jetty. Ogólnie ocena bardzo wysoka i jesli mam jeszcze kiedys odwiedzic Zanzibar to wybiorę ten hotel. Jedyny minus Itaki to zbyt małe samoloty Enter Air na lot prawie 12h - to było bardzo męczące i warto pomyslec o zmianie nawet kosztem podniesienia ceny za ofertę.

Hotel Melia to bardzo ładny hotel położony na obszernym terenie porośniętym egzotyczną roślinnością. Standardowe pokoje są duże z obszerną łazienką, z wanną, osobnym natryskiem i toaletą. Pokoje są sprzątane dwa razy dziennie, pod wieczór przychodzi pani i spryskuje środkiemi przeciw komarom chociaż podczas naszego pobytu nie było komarów. Barek na bieżąco uzupełniany napojami typu coca-cola Fanta Sprite oraz wodą i niegazowaną i piwem. Internet działa bez zarzutu można oglądać filmy na Netflixie. Jedzenie nam smakowało polecamy restaurację Jetty na oceanie. Obsługa bardzo miła i sympatyczna oraz pomocna,niektórzy rozumieją po polsku. Po terenie hotelu można poruszać się elektrycznymi pojazdami, lecz my polecamy spacer wśród egzotycznej zieleni w towarzystwie pojawiających się zwierzątek takich jak osiołki mini antylopy i małpki. Występują częste odpływy oceanu. Na plaży pojawiają się handlarze ale nie są natarczywi i nie wchodzą na teren w hotelu. Ozdobą hotelu także są Masajowie którzy czuwają na naszym bezpieczeństwie, chociaż ani przez chwilę nie czuliśmy się zagrożeni. Polecamy ten hotel.

Hotel mega. Bardzo czysto. Pokoje były sprzątane dwa razy dziennie. Obsługa przemiła. Plaża też jest ładna. Dowozili meleksami.

Hotel czysty, pokoje duże, jedzenie w restauracjach bardzo dobre i urozmaicone, obsługa hotelu na najwyższym poziomie

BYLI JSME SE VŠÍM SPOKOJENI