Malaga - co zobaczyć?

To jedno z najstarszych miast Europy - do dziś można tam odnaleźć liczne ślady Fenicjan, starożytnego Rzymu oraz przede wszystkim barwnej historii muzułmańskiej Al-Andalus. Tę ciekawą mieszankę dopełnia wszechobecna śródziemnomorska atmosfera i doskonała lokalna kuchnia. Spacerując uliczkami miasta można natknąć się także na miejsca związane z urodzonym w Maladze Pablem Picasso, a przy odrobinie szczęścia może i nawet wypatrzyć pochodzącego stąd… Antonio Banderasa.

Historia Malagi

Malaga leży tuż nad Morzem Śródziemnym, u ujścia rzeki Guadalmedina, której nazwa wywodzi się od arabskiego Wadi al-Madina, oznaczającego „rzeka miasta”.

Od północy miasto otoczone jest pasmem Montes de Malaga, należącym do systemu gór Betyckich - jednego z najstarszych łańcuchów górskich na świecie. Stanowi on naturalną barierę dla napływających z północy chłodniejszych mas powietrza, co sprawia, że tutejszy klimat jest wyraźnie delikatniejszy.

Miasto założone zostało przez Fenicjan już w VIII wieku p.n.e. To właśnie oni nadali mu także nazwę Malaka, prawdopodobnie oznaczającą proces solenia ryb. Dzięki strategicznemu położeniu, na szlakach między zachodnią częścią basenu Morza Śródziemnego a wybrzeżami Afryki Północnej, osada szybko zyskała znaczenie jako ważny ośrodek handlowy.

Po Fenicjanach pojawili się tu Kartagińczycy, następnie Cesarstwo Rzymskie i w późniejszych latach Bizantyjskie. Prawdziwą rewolucję przynieśli ze sobą jednak dopiero Arabowie, którzy przybyli w VIII wieku, ustanawiając tu swoją prowincję Al-Andalus i zapoczątkowując najciekawszy rozdział historii miasta.

To właśnie pod władaniem sułtanatu Granady Malaga przeżywała okres największego rozwoju. Z czasów panowania dynastii Nasrydów pochodzą najważniejsze zabytki miasta, do dziś przypominające o jego muzułmańskiej przeszłości - Alcazaba oraz zamek Gibralfaro.

Dzieje losu odmieniły się w 1487 roku, kiedy to po kilkumiesięcznym oblężeniu, Malaga została odbita z rąk muzułmanów przez wojska katolickich monarchów - Izabeli I Kastylijskiej i Ferdynanda II Aragońskiego. Choć sam emirat Grenady upadł ostatecznie dopiero w 1492 roku, zdobycie tak wielkiego miasta było jednym z najważniejszych momentów rekonkwisty. Po przejęciu Malagi rozpoczęła się jej stopniowa przebudowa - w miejsce dawnych meczetów zaczęto wznosić kościoły i klasztory, a do miasta zaczęli napływać chrześcijańscy osadnicy z innych części Hiszpanii.

Mimo serii bombardowań, których miasto doświadczyło podczas hiszpańskiej wojny domowej w latach 30. XX wieku, większość najważniejszych zabytków Malagi zdołało przetrwać do dziś, co w połączeniu z doskonałymi plażami w okolicy przyciąga co roku tysiące turystów.

Alcazaba

Jednym z najlepiej zachowanych przykładów muzułmańskiej architektury obronno-pałacowej w całej Andaluzji jest położona na górującym nad miastem wzgórzu majestatyczna Alcazaba.

Nazwa kompleksu pochodzi od arabskiego słowa al-qasbah, oznaczającego cytadelę lub fortecę. Budowę rozpoczęto w XI wieku, w czasach panowania berberyjskiej dynastii Hammudów. Co ciekawe, do jego budowy częściowo wykorzystano pozostałości wcześniejszych budowli, w tym rzymskie i fenickie kolumny oraz kapitele. Przez lata obiekt wielokrotnie był przebudowywany.

Ponieważ Alcazaba została wzniesiona na dość stromym stoku, jej fortyfikacje tworzą amfiteatralny układ tarasów, dziedzińców, murów, wież, przejść i ogrodów, które malowniczo wznoszą się ponad miastem. Najwyższą część kompleksu zajmowała rezydencja władców, natomiast niżej położone partie wykorzystywano do celów administracyjnych. Takie rozłożenie miało znaczenie strategiczne i pozwalało kontrolować port.

Jednym z ciekawszych elementów systemu obronnego była poprowadzona pomiędzy podwójnymi murami droga. Dzięki niej obrońcy mogli przemieszczać się w obrębie fortyfikacji, sami pozostając osłonięci przed ewentualnym atakiem z zewnątrz. Co ciekawe, ten typ umocnień, określany jako coracha, łączył także Alcazabę z położonym niedaleko zamkiem Gibralfaro, co umożliwiało bezpieczną komunikację między obiema twierdzami, nawet w czasie zagrożenia.

Równie przemyślany był układ bram wejściowych - nie prowadziły one do wewnątrz w linii prostej. Ich korytarze były delikatnie wygięte, co w czasie ataku zmuszało napastników do wielokrotnej zmiany kierunku. Takie sprytne rozwiązanie utrudniało także użycie taranów i innych machin oblężniczych.

Alcazaba posiadała również rozbudowany system zaopatrzenia w wodę, obejmujący liczne kanały i zbiorniki. Fontanny pełniły jednak nie tylko funkcję dekoracyjną - obecność wody pomagała poprawiać mikroklimat wewnątrz kompleksu, co w gorącym klimacie Andaluzji miało szczególne znaczenie.

Zamek Gibralfaro (Castillo de Gibralfaro)

Szczyt wznoszącego się nad Malagą na wysokość około 131 m n.p.m. wzgórza Gibralfaro zajmuje XIV-wieczny zamek o tej samej nazwie.

Rozbudowany został na bazie wcześniejszych umocnień za panowania władcy emiratu Grenady Jusufa I. Podobnie jak położona niżej Alcazaba, zamek pełnił przede wszystkim funkcje strategiczne. Jego lokalizacja umożliwiała obserwowanie miasta oraz okolic.

Również Gibralfaro posiadał rozbudowany system fortyfikacji z podwójnymi murami. W obrębie zamku znajdowały się jednak głównie pomieszczenia przeznaczone dla żołnierzy, magazyny oraz cysterny służące do gromadzenia niezbędnej wody podczas długotrwałego oblężenia.

Szczególnie ważną rolę Gibralfaro odegrał podczas oblężenia Malagi w 1487 roku. Po zdobyciu miasta przez wojska chrześcijańskie zamek został przejęty przez zwycięzców i wykorzystywany jako twierdza oraz czasowa rezydencja Ferdynanda II Aragońskiego i Izabeli I Kastylijskiej, znanych jako Królowie Katoliccy. W kolejnych stuleciach obiekt zachował znaczenie militarne, a funkcje wojskowe pełnił aż do 1925 roku.

Co znamienne, nazwa Gibralfaro najprawdopodobniej wywodzi się z arabskiego Jabal-Faruk, tłumaczonego jako „góra latarni” lub „góra światła”. Z najwyższych partii zamku, przy dobrej widoczności, można podziwiać zarówno wybrzeże Morza Śródziemnego, jak i góry otaczające Malagę, a w wyjątkowo przejrzyste dni widoczny może być nawet Gibraltar oraz położone w północnej Afryce góry Atlas.

Choć podejście jest strome i wymaga nieco wysiłku, do zamku można dotrzeć pieszo z samego centrum Malagi.

Teatr Rzymski (Teatro Romano)

Tuż u stóp Alcazaby znajduje się jeden z najcenniejszych rzymskich zabytków Malagi - Teatro Romano, czyli Teatr Rzymski.

Budowę teatru rozpoczęto w I wieku p.n.e., kiedy miasto nosiło jeszcze nazwę Malaka i należało do rzymskiej prowincji Hispania Ulterior Baetica. Przez kolejne stulecia obiekt służył jako miejsce przedstawień oraz wydarzeń publicznych. Nie organizowano tu jednak nigdy walk gladiatorów.

Część teatru wykuto bezpośrednio w zboczu wzgórza, wykorzystując naturalne ukształtowanie terenu. Od około V wieku obiekt zaczął jednak stopniowo tracić swoje pierwotne znaczenie, a jego teren wykorzystywano między innymi jako nekropolię. Po podboju Malagi przez muzułmanów ruiny teatru zaczęły być traktowane jako źródło materiału budowlanego - kamienne elementy konstrukcji wykorzystywano między innymi przy wznoszeniu pobliskiej Alcazaby. Ostatecznie miejsce to zostało zapomniane.

Pozostałości teatru odkryto przypadkowo w 1951 roku, podczas prac związanych z budową lokalnego domu kultury. Początkowo sądzono, że konstrukcje są fragmentami dawnych murów obronnych, odkrycie teatru wywołało więc spore kontrowersje, bo ruiny znajdowały się niemal w samym centrum miasta, na drogich terenach inwestycyjnych.

Dalsze badania archeologiczne pozwoliły ustalić, że teatr był znacznie większym i bardziej rozbudowanym kompleksem, niż początkowo przypuszczano. Do dziś zachowały się między innymi fragmenty widowni, czyli cavea, orchestra oraz pozostałości sceny, które obecnie stanowią ważną atrakcję turystyczną.

Katedra La Manquita de la Encarnacion

Niedługo po zdobyciu miasta przez chrześcijan w 1528 roku rozpoczęto budowę katedry. Wzniesiono ją w miejscu, gdzie wcześniej znajdował się główny meczet Malagi.

Prace budowlane trwały jednak przez kolejne stulecia i z powodu problemów finansowych wielokrotnie je przerywano. W efekcie współczesna katedra łączy w sobie elementy gotyku, renesansu i baroku.

Mimo iż pierwotny projekt zakładał wzniesienie dwóch monumentalnych wież, ostatecznie zbudowano tylko jedną z nich, a druga pozostała niedokończona. To właśnie z tego powodu katedra zyskała sobie przydomek La Manquita, czyli „Jednoręka”. Ciekawostką jest, że według miejscowej legendy, fundusze przeznaczone na budowę drugiej wieży miały zostać przekazane na pomoc amerykańskim koloniom walczącym o niepodległość od Wielkiej Brytanii. Nigdy jednak nie zostało to potwierdzone.

Mimo niedokończonej budowli katedra robi niesamowite wrażenie. Jej główna nawa wznosi się na wysokość około 40 metrów, a wnętrze zdobi bogato dekorowany XVII-wieczny chór z monumentalnymi organami oraz liczne dzieła sztuki. Wśród nich znajduje się między innymi, podarowana Maladze przez królową Izabelę I Kastylijską, XV-wieczna rzeźba Najświętszej Marii Panny.

W bocznych kaplicach oraz podziemiach znajdują się natomiast grobowce i mauzolea przedstawicieli miejscowych elit.

Calle Marques de Larios

Calle Marqués de Larios to jedna z najważniejszych i najbardziej reprezentacyjnych ulic Malagi. Powstała pod koniec XIX wieku, a jej nazwa upamiętnia zamożną rodzinę Larios - jedną z najpotężniejszych rodzin przemysłowych i finansowych miasta swoich czasów. Lariosowie byli zaangażowani między innymi w przemysł tekstylny, cukrownictwo i produkcję wina, a ich działalność miała olbrzymi wpływ na szybki rozwój gospodarczy Malagi.

W czasach II Republiki Hiszpańskiej ulica przez pewien czas nosiła nazwę Calle 14 de Abril, nawiązującą do daty ustanowienia republiki w 1931 roku. Po hiszpańskiej wojnie domowej przywrócono jej jednak dawną nazwę.

Ulica prowadzi od Plaza de la Constitución w kierunku portu. Jej najbardziej charakterystycznym elementem są eleganckie, niemal identyczne kamienice o charakterystycznie zaokrąglonych narożnikach. Ich forma nie była przypadkowa - taki układ miał usprawniać ruch pieszych oraz poprawiać cyrkulację powietrza.

Za ten ciekawy projekt w znacznej części odpowiadał architekt Eduardo Strachan Viana-Cárdenas. Choć w projektowanych przez niego kamienicach widoczne są wpływy architektury europejskiej, doskonale zauwazyć można tu także inspirację rozwiązaniami stosowanymi w amerykańskich miastach, jak chociażby Chicago.

Przy ulicy niegdyś znajdowały się rezydencje zamożnych mieszkańców Malagi, dziś dominują tu sklepy, restauracje i eleganckie lokale. W okresie Bożego Narodzenia Calle Larios staje się miejscem słynnych miejskich iluminacji, które przyciągają całe rzesze mieszkańców i turystów.

Muzeum Picassa (Museo Picasso)

Malaga, jako rodzinne miasto Pabla Picasso, może pochwalić się ciekawym muzeum poświęconym temu wybitnemu artyście.

Museo Picasso mieści się w XVI-wiecznym renesansowym pałacu Palacio de Buenavista, położonym w samym historycznym centrum miasta. Otwarte zostało w 2003 roku, w dużej mierze dzięki zaangażowaniu rodziny malarza, szczególnie wnuka Picassa, Bernarda Ruiz-Picasso oraz jego żony Christine Ruiz-Picasso. W uroczystej inauguracji uczestniczył ówczesny król Hiszpanii, Juan Carlos I oraz królowa Zofia.

Ponieważ zgromadzona kolekcja pochodzi w znacznej części z prywatnych zbiorów rodziny artysty i obejmuje dzieła reprezentujące różne okresy jego twórczości, to można tam prześledzić artystyczne przemiany stylu Picasso. Poszczególne sale prowadzą od jego wczesnych prac - obrazów i szkiców, poprzez okres błękitny i różowy, aż po kubizm i późniejsze eksperymenty malarskie.

Co ciekawe, pod budynkiem muzeum znajduje się także stanowisko archeologiczne. Znalezione zostały tam pozostałości związane z fenicką historią Malagi. Dzięki temu wizyta w Museo Picasso pozwala zetknąć się nie tylko ze sztuką XX wieku, ale również z liczącą ponad dwa tysiące lat historią miasta.

Casa Natal de Picasso

Niedaleko muzeum, przy Plaza de la Merced, znajduje się Casa Natal, czyli dom, w którym 25 października 1881 roku na świat przyszedł Pablo Picasso.

Podczas chrztu otrzymał niezwykle długie imię: Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno María de los Remedios Cipriano de la Santísima Trinidad Ruiz y Picasso. Samo nazwisko Picasso odziedziczył po matce, Maríi Picasso López, która pochodziła właśnie z Malagi.

Artysta sztukę miał we krwi już od najmłodszych lat. Jego ojciec, José Ruiz Blasco, był malarzem, nauczycielem rysunku i wykładowcą. Specjalizował się między innymi w przedstawieniach gołębi, a ich motyw z czasem stał się również jednym z charakterystycznych tematów twórczości jego syna.

Jako młody człowiek Picasso często zmieniał miejsce zamieszkania - najpierw wraz z rodziną przeniósł się do północnej Hiszpanii, później do Barcelony, a jako dorosły już człowiek wyjechał do Paryża. Mimo że Picasso spędził w Maladze zaledwie kilka lat życia, to wielokrotnie je wspominał.

W Casa Natal zobaczyć można między innymi pamiątki związane z samą rodziną Picassa, jak i dokumenty oraz materiały dotyczące jego dzieciństwa. Nie ma tu jednak dużej liczby dzieł artysty. Instytucja prowadzi za to działalność wystawienniczą i edukacyjną poświęconą szeroko rozumianej sztuce współczesnej.

Dziś imię Pablo Picasso nosi między innymi miejscowe lotnisko, a także odbywający się w Maladze festiwal sztuki.

Muzeum Carmen Thyssen (Museo Carmen Thyssen)

Równie ciekawym miejscem jest mieszczące się w XVI-wiecznym Palacio de Villalón Museo Carmen Thyssen. Choć już sam pałac jest interesujący, bo pokazuje, jak wyglądały niegdyś rezydencje zamożnych lokalnych rodzin, to tym, co przyciąga tu rzesze odwiedzających, są jego wyjątkowe zbiory.

Muzeum otwarte zostało w 2011 roku. Obok takich placówek jak Museo Nacional Thyssen w Madrycie należy do grupy kilku muzeów rozsianych po Hiszpanii prezentujących kolekcje należące do tej wyjątkowej kobiety - miłośniczki sztuki i zarazem byłej Miss Hiszpanii.

Obiekt prezentuje przede wszystkim hiszpańskie malarstwo XIX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem artystów związanych z Andaluzją. W kolekcji znajdują się między innymi dzieła Julio Romero de Torresa, Joaquína Sorolli czy Mariana Fortuny’ego.

Najważniejszą część zbiorów stanowi kostumbrismo - nurt w sztuce, którego twórcy przedstawiali sceny z życia codziennego - tradycyjne stroje, lokalne zwyczaje, święta i lokalne krajobrazy. Dzięki temu prezentowane tu obrazy są nie tylko dziełami sztuki, ale przede wszystkim zapisem sposobu życia dawnych mieszkańców miasta.

Muzeum Malagi (Museo de Malaga)

Z połączenia zbiorów archeologicznych i artystycznych w 1973 roku powstało Muzeum Malagi, które obecnie mieści się w Palacio de la Aduana, kolejnym monumentalnym budynku z XVIII wieku, położonym w pobliżu Alcazaby.

Jego architektura wyraźnie nawiązuje do włoskich pałaców, co wynikało z silnych kontaktów handlowych Malagi z innymi regionami basenu Morza Śródziemnego. Sam Palacio de la Aduana nie był jednak rezydencją arystokratyczną, a punktem poboru opłat celnych.

Budynek wyróżnia się charakterystycznym, otoczonym arkadami dziedzińcem oraz kilkoma poziomami galerii, które dziś wypełnione są dziełami sztuki. Wędrując przez kolejne sale, można cofnąć się do czasów prehistorycznych, a następnie poznać dziedzictwo Fenicjan, Rzymian i muzułmańskich mieszkańców miasta. Naczynia codziennego użytku, narzędzia, przedmioty związane z handlem, a także obrazy pozwalają zobaczyć, jak przed wiekami wyglądało życie w mieście.

Mercado de Atarazanas

Jednym z najbarwniejszych miejsc w Maladze jest bez wątpienia targ - Mercado de Atarazanas.

Nazwa przypomina o dawnej przeszłości miasta - pochodzi od arabskiego określenia oznaczającego miejsce budowy lub naprawy statków - w czasach muzułmańskich znajdowały się tu bowiem stocznie. Ich pozostałością jest monumentalna brama wyjazdowa z czasów Nasrydów.

Współczesna hala targowa powstała jednak głównie w XIX wieku według projektu Joaquína Rucoby - architekta odpowiedzialnego również za projekt słynnej areny walk byków La Malagueta. Arena została zaprojektowana w stylu neomudéjar i otwarta w 1876 roku. Podczas przebudowy zachowano średniowieczną bramę i wkomponowano ją w nową konstrukcję. Podobnie, doskonale wpasowano tu także ogromny witraż przedstawiający sceny związane z historią Malagi, który umieszczono w tylnej części budynku.

Wewnątrz na odwiedzających czekają dziesiątki stoisk z lokalnymi produktami. Można tu kupić świeże owoce i warzywa, sery, mięso, oliwki, ryby i owoce morza.

W hali i okolicach działają także niewielkie bary i knajpki, w których można spróbować doskonałych, przygotowywanych z produktów z targu, tapas.

Plaza Malagueta (Playa de la Malagueta)

Położona niedaleko centrum miasta Plaza de Toros de La Malagueta to słynna arena corridy.

Otwarta w 1876 roku zaprojektowana została przez miejskiego architekta Joaquína Rucobę w nawiązującym do architektury muzułmańskiej Hiszpanii stylu neomudéjar. Jej charakterystyczną cechą jest 18-boczny kształt, który odróżnia ją od typowych, okrągłych aren. Obiekt może pomieścić około 9 tysięcy widzów. Najbardziej prestiżowe corridy sezonu odbywają się podczas sierpniowej Feria de Málaga, czyli święta Malagi.

W kompleksie działa również Museo Taurino Antonio Ordóñez, poświęcone historii hiszpańskiej corridy oraz najsłynniejszym matadorom. Można tu zobaczyć między innymi stroje, plakaty, fotografie i przedmioty związane z tradycją walk byków.

Tuż obok La Malaguety rozciąga się popularna miejska plaża Playa de La Malagueta. Liczy ponad kilometr długości, a jej charakterystycznym elementem są ustawione wzdłuż wybrzeża chiringuitos - niewielkie restauracje i bary plażowe, w których można spróbować lokalnych specjałów. Szczególne warto skosztować espetos de sardinas, czyli niewielkich, nabijanych na drewniane patyki i pieczonych nad żarem sardynek. Ryby te przygotowuje się bezpośrednio na plaży, często w prostych, wypełnionych piaskiem łodziach, w których rozpala się ogień.

Latem organizowane są tu między innymi bezpłatne seanse kina plenerowego.

Port i promenada Muelle Uno

Port w Maladze, przez wieki pełniący funkcje transportowe i przeładunkowe, w ostatnich dekadach przeszedł ogromną metamorfozę i tym samym stał się jednym z najpopularniejszych miejsc spacerowych w całym mieście.

Zakończona w 2011 roku modernizacja nadbrzeża zaowocowała powstaniem nowoczesnej przestrzeni Muelle Uno, której nazwa oznacza po prostu „Nabrzeże Jeden”.

Znajdują się tam liczne restauracje, sklepy, kawiarnie oraz zacienione pasaże. Jej najbardziej charakterystycznym punktem jest biała, falująca konstrukcja, znana jako Palmeral de las Sorpresas, czyli „Palmiarnia Niespodzianek”, gdzie lubią przechadzać się zarówno turyści, jak i sami mieszkańcy.

Jako że w tej części portu cumują także duże statki wycieczkowe oraz jachty, gwarno jest tu niemal o każdej porze dnia i nocy.

Centre Pompidou Malaga

Niedaleko Muelle Uno mieści się otwarte jako pierwszy zagraniczny oddział swego słynnego paryskiego odpowiednika, Centre Pompidou Malaga.

Uroczyste otwarcie w 2015 roku uświetnił swoją obecnością nawet ówczesny premier Hiszpanii, Mariano Rajoya. Mimo że początkowo placówka miała funkcjonować jedynie przez kilka lat, duże zainteresowanie zwiedzających sprawiło, że zdecydowano się na jej dalszą działalność.

Dziś przestrzeń wystawiennicza zajmuje około 6300 m² i prezentowane są tu dzieła takich artystów jak Pablo Picasso, Frida Kahlo, Marc Chagall czy René Magritte. Jego najbardziej rozpoznawalnym elementem jest jednak ogromny szklany sześcian, nazywany El Cubo, czyli „Kostka” - jedyna nadziemna część budynku. Całość ekspozycji znajduje się bowiem pod ziemią.

Caminito del Rey

Kilkadziesiąt kilometrów od Malagi, w wąwozie Desfiladero de los Gaitanes, znajduje się jedno z najpopularniejszych wśród mieszkańców miejsc na jednodniową, podmiejską wycieczkę - Caminito del Rey, czyli „Ścieżka Króla”.

Malownicza, 8-kilometrowa trasa prowadzi wzdłuż stromych, niemal pionowych ścian wąwozu. Wąska kładka, przymocowana do skalnych ścian miejscami zawieszona jest nawet 100 m nad dnem wąwozu, którego dnem płynie rzeka Guadalhorce. Ponad nią gniazdują liczne drapieżne ptaki, takie jak sępy i orły, dlatego miejsce sprawia niesamowite wrażenie.

Ścieżka została zbudowana na początku XX wieku z myślą o pracownikach obsługujących tutejsze elektrownie wodne. Potrzebowali oni bezpiecznego przejścia łączącego wlot i wylot wąwozu, którym można było dodatkowo transportować materiały. Budowa trwała cztery lata i zakończyła się w 1905 roku.

Sama nazwa Caminito del Rey pojawiła się później i związana jest z wizytą króla Alfonsa XIII, który przybył tu w 1921 roku na uroczystość otwarcia nowych obiektów hydroelektrycznych i przeszedł częścią ścieżki.

Z biegiem lat trasa zaczęła jednak pełnić funkcje turystyczne i popadać w ruinę, a Caminito del Rey zyskało opinię jednej z najbardziej niebezpiecznych tras w Hiszpanii. Po serii wypadków i zamknięciu szlaku przeprowadzono gruntowną modernizację, która kosztowała ponad 7 mln euro. W 2015 roku trasa została ponownie udostępniona turystom.

Co ciekawe, współczesna kładka została poprowadzona dosłownie nad pozostałościami starej trasy. Dzięki temu podczas spaceru w wielu miejscach można zobaczyć fragmenty oryginalnego Caminito del Rey. Trasa składa się z kilku odcinków, część prowadzi przez naturalne ścieżki, inne fragmenty biegną po zawieszonych nad wąwozem kładkach. Bez wątpienia największą atrakcją jest wiszący most przerzucony nad przepaścią - Puente Colgante del Caminito del Rey. Ze względów bezpieczeństwa liczba odwiedzających jest jednak ograniczana, dlatego w sezonie bilety najlepiej rezerwować z wyprzedzeniem.

Po drugiej stronie wąwozu skalnymi zboczami i częściowo tunelami biegnie linia kolejowa.

Antigua Casa de Guardia

Prawdziwą duszę Malagi można poczuć w jednej z najbardziej tradycyjnych bodeg w mieście - XIX-wiecznej Antigua Casa de Guardia.

Bodega założona została w 1840 roku przez José de Guardię i mimo upływu lat, do dziś zachowała atmosferę dawnej winiarni. Wina serwuje się tutaj w tradycyjny sposób, czyli nalewając bezpośrednio ze stojących w lokalu dużych drewnianych beczek. Rachunki zapisywane są kredą na drewnianych blatach.

W okolicach Malagi tradycja uprawy winorośli sięga czasów starożytnych, a wina z tego regionu przez wieki trafiały również na zagraniczne rynki. Wykorzystuje się między innymi odmiany Pedro Ximénez i Moscatel, z których powstają bardzo słodkie wina. Duże znaczenie mają też vermuty.

W ofercie bodegi można więc znaleźć zarówno tradycyjne słodkie wina wzmacniane, będące specjalnością regionu, jak i coraz bardziej popularne wina wytrawne.

Malaga Park

Malaga Park, czyli Parque de Málaga, to rozległe zielone tereny ciągnące się pomiędzy historycznym centrum miasta a portem. Swoje powstanie park zawdzięcza XIX-wiecznej przebudowie Malagi, podczas której część terenu została pozyskana od morza.

Dziś miejsce to bardziej przypomina ogród botaniczny niż typowy miejski skwer. Rosną tu liczne gatunki typowe dla klimatu subtropikalnego, ale również rośliny sprowadzone z różnych części świata, między innymi z obu Ameryk, Afryki, Azji i Australii, jak chociażby palmy, fikusy i cykasy. Tryskające wodą fontanny, rzeźby i pomniki poświęcone znanym postaciom związanym z historią Malagi dopełniają wrażenia idealnej odskoczni od miejskiego zgiełku.

Soho Malaga

Między historycznym centrum a portem znajdował się niegdyś obszar, który przez długi czas uchodził za zaniedbany i przede wszystkim niebezpieczny.

Władze miasta postanowiły więc przeprowadzić jego gruntowną transformację. Na miejscu zniszczonych budynków pojawiły się galerie sztuki, pracownie artystyczne, restauracje, niezależne sklepy oraz murale, a cała okolica zyskała miano Soho lub Barrio de las Artes, czyli „Dzielnicy Sztuki”.

Dla jej przemiany szczególne znaczenie miał projekt MAUS - Málaga Arte Urbano Soho. W jego ramach zapraszano tu streetartowych artystów z całej Hiszpanii, a nawet i zagranicy, którzy pokrywali ściany budynków barwnymi muralami, dzięki czemu dzielnica stała się istną galerią pod gołym niebem. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych tego typu artystów jest występujący pod pseudonimem OBEY Shepard Fairey, a jego charakterystyczne prace znaleźć można nie tylko tu, ale i w różnych innych częściach miasta.

To właśnie w Soho znajduje się również otwarte w 2018 roku Museo de la Imaginación, czyli interaktywne muzeum poświęcone między innymi iluzjom optycznym, percepcji i nauce.

Plaza de la Constitución

Prawdziwe centrum miasta przez stulecia stanowiło Plaza de la Constitución, dawniej określana także jako Plaza Mayor, czyli „Główny Plac”. Mimo że obecnie środek ciężkości Malagi przeniósł się gdzie indziej, miejsce to do dziś pozostaje jednym z najważniejszych placów historycznego centrum.

Wokół placu znajdują się zabytkowe kamienice, restauracje i sklepy, a sam plac wciąż jest miejscem licznych miejskich wydarzeń. Odbywają się tu koncerty, wystawy i instalacje plenerowe.

Będąc na Plaza de la Constitución warto zwrócić uwagę na wmurowane w posadzkę marmurowe tablice z wyrytym tekstem uchwalonej w Kadyksie w 1812 roku konstytucji. Dokument ten, znany jako „La Pepa”, był prawdziwym symbolem liberalnych idei epoki.

Tuż obok znajduje się również interesująca marmurowa fontanna - Fuente de Génova, czyli Fontanna Genueńska. Choć w obecnym miejscu ustawiono ją dopiero w 2003 roku, to jej historia sięga XVI wieku.

W okresie bożonarodzeniowym Plaza de la Constitución staje się jednym z głównych punktów słynnych iluminacji Malagi. To właśnie stąd rozpoczyna się najbardziej efektowny fragment świątecznych dekoracji przy Calle Larios, przyciągających każdego roku tłumy mieszkańców i turystów.

Muzeum Motoryzacji i Mody (Museo Automovilístico y de la Moda)

Jednym z najbardziej nietypowych muzeów Malagi, a może i całej Hiszpanii, jest Museo Automovilístico y de la Moda, czyli Muzeum Motoryzacji i Mody. W ciekawy sposób łączy ono te dwie na pozór zupełnie różne dziedziny.

Muzeum mieści się w dawnej fabryce tytoniu Tabacalera, a jego kolekcja obejmuje samochody z różnych okresów - począwszy od eleganckich pojazdów z początków motoryzacji, przez charakterystyczne amerykańskie krążowniki szos, aż po samochody z drugiej połowy XX wieku.

Ponieważ drugą część ekspozycji stanowią stroje i akcesoria związane z modą, niektóre samochody prezentowane są w zestawieniu z odpowiadającymi im czasem kreacjami. Dzięki temu można tu zobaczyć, jak równolegle zmieniały się motoryzacja, moda i styl życia.

Kolekcja samochodów pochodzi przede wszystkim z prywatnego zbioru portugalskiego kolekcjonera João Magalhãesa. Wśród luksusowych marek, takich jak Bugatti, Rolls-Royce, Bentley czy Mercedes-Benz, znajduje się także mało znana Hispano-Suiza.

Ta hiszpańsko-szwajcarska marka założona w została Barcelonie w 1904 roku i w pierwszej połowie XX wieku produkowała luksusowe samochody konkurujące z najlepszymi europejskimi markami. Model prezentowany w muzeum należał niegdyś do Pabla Picassa.

Warto także zwrócić uwagę na samochód, którego stylistyka została zainspirowana oryginalną twórczością Salvadora Dalego.

Podsumowanie

Hiszpańscy poeci od wieków pisali, że Malaga ma w sobie coś z morskiej syreny, która śpiewa pod słońcem Andaluzji. Doświadczenia turystów przybywających do miasta zdają się te słowa potwierdzać, bo niezależnie od tego, czy do Malagi przyjeżdża się dla obrazów Picassa, świadectw dawnej mauretańskiej przeszłości czy też po prostu dla słońca Costa del Sol, Malaga niejednego potrafi oczarować.